AgaFox-autorka

Fragmenty

Poznaj moje książki, zanim zanurzysz się w pełni w ich świat. Tutaj znajdziesz fragmenty moich dzieł, które pozwolą Ci poczuć smak moich historii.

" Szepty ognia " cz3

Docierają do mnie zniekształcone wyrazy brzmiące jak totalny bełkot. Może to wina tego cholernego, uporczywego bólu głowy, a może już tej niewidzialnej przestrzeni, która wyrosła ostatnio miedzy nami. Może to moja wina, bo powinnam z nim szczerze porozmawiać o swoich lękach i podejrzeniach skrywanych pod skórą. Powinnam mu powiedzieć o tym wszystkim, co ostatnio się dzieje, ale dla właśnie jego dobra, nie robię tego. Nie jestem pewna, czy po raz trzeci byłby w stanie to wszystko znieść. Strach, niepewność, a być może to wszystko jest zbiegiem okolicznosci lub wymysłem mojego chorego mózgu. Milczę pogłębiając przepaść. Kilka tabletek przeciwbólowych otępia mnie w takim stopniu, że obrazy zaczynają deformować się niczym karykatura. Mam wrażenie że od naszej rozmowy minęło zaledwie kilka minut, a jednak słońce już zaszło i umknęła mi gdzieś większość dnia. Jakbym mrugnięciem powieki była w stanie przyspieszyć czas. Nie pamiętam kiedy przebrałam się i zrobiłam makijaż. Nagle nie wiadomo skąd wita się ze mną kolejna, ledwo znana mi osoba . Uśmiecham się tak sztywno, że twarz zaczyna mnie boleć. Z całych sił staram się trzymać, aby nie rozpaść się na milion  drobnych kawałków. Widzę Adama, zabawia swoich gości, nie wiem czy znam go takiego, czy kiedykolwiek widziałam na jego twarzy taki uśmiech. Zastanawiam się przez chwilę czy ja i on umiemy żyć szczęśliwie, czy tylko potworności trzymają nas razem...

" Nie czekaj "

Zacisnąłem szczęki. Zawsze myślałem, że zabicie człowieka będzie miało w sobie coś... mitycznego. Jakiś epicki moment. Ale nie było nic. Była tylko pustka, brudna robota i zimne uczucie w żołądku. Otarłem lepką od potu rękę o spodnie, po czym ruszyłem w stronę bramy. Wtedy usłyszałem stłumiony krzyk. To był Majkel. Odwróciłem się gwałtownie. Mój przyjaciel, zawsze uśmiechnięty, zawsze pełen życia, teraz osunął się na ziemię. Nie widziałem napastnika. Ktoś musiał czekać w ukryciu.

– Majkel! – krzyknąłem, rzucając się w jego stronę.

Podbiegłem do niego i złapałem go, zanim upadł na ziemię. Majkel zsunął się z moich dłoni i osunął na ziemię. Miał rozwarte oczy. Jego twarz była szara. Z jego boku wypływała ciemna, lepka plama. Padłem na kolana i chwyciłem go za ręce. Były zimne.

– Majkel, co się stało?! – wyszeptałem, a mój głos drżał.

Majkel spojrzał na mnie, jego oczy były już puste. Nie było w nich niczego. Była tylko śmierć. Widziałem to. Widziałem, jak  umiera na moich rękach. Trzymałem go mocno, ale czułem, jak życie uchodzi z niego. Siedziałem na ziemi z Majkelem na rękach, a mój świat rozpadał się na kawałki. Nie myślałem o zabójstwie, o zemście, o niczym. Myślałem tylko o tym, jak Majkel zawsze się śmiał i jak zawsze mi pomagał. Wtedy usłyszałem syreny. Były coraz bliżej. Musiałem uciekać, ale nie mogłem się ruszyć. Po prostu tam siedziałen, trzymając swojego najlepszego przyjaciela. Wstałem, delikatnie odkładając ciało Majkela na ziemię. Jeszcze raz spojrzałem na niego , po czym odwróciłem się i ruszyłem w stronę z której panicznie wrzeszczał do mnie Kurier. Bez celu, bez przyszłości, z pustką w sercu...